เสียงดนตรีแห่งความสุข - นิตยสารแพรว (May 2011)

Click image below to enlarge

เสียงดนตรีแห่งความสุข - จุลยุทธ โล่โชตินันท์

ผมรักดนตรีมาตั้งแต่เด็ก โดยเฉพาะเปียโนกับไวโอลิน ตอนเรียนปริญญาโทที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด ประเทศอังกฤษ ผมภูมิใจที่มีโอกาสได้เป็นคอนดักเตอร์ให้กับวงออเคสตร้าของมหาวิทยาลัย นอกจากนั้น ความชอบและทักษะของผมสามารถช่วยเหลือคนอื่นได้ด้วย อย่างครั้งหนึ่งผมจัดคอนเสิร์ตการกุศล เพื่อนำเงินไปช่วยเหลือประชาชนตอนเกิดสงครามกลางเมืองที่ประเทศซูดานปี 2547 จึงได้รับการสนับสนุน และกลายเป็นประเพณีของวิทยาลัย ที่เล่นให้การกุศลทุกปีการศึกษา

พอกลับเมืองไทย ผมอยากสานต่อในสิ่งที่ทำ จึงก่อตั้งวง ‘ บางกอก แชริตี้ ออเคสตร้า’ ขึ้น ซึ่งค่อนข้างยากเพราะผมไปอยู่อังกฤษ 15 ปี กลับมาไม่ค่อยรู้จักนักดนตรีในประเทศไทย ดังนั้นผมจึงเริ่มต้นด้วย การชวนเพื่อนมาเล่นและใช้วิธีบอกต่อจนหาสมาชิกได้ประมาณ 80 คน ทุกคนยินดีร่วมวง บางคนยังเรียนม.ปลาย บางคนทำงานธนาคาร หลายคนบ้านอยู่ไกล แต่ยังเดินทางมาเพื่อซ้อม เพราะทุกคนรักดนตรีและมีความตั้งใจร่วมกันที่จะช่วยเหลือคนที่เดือดร้อนกว่า

ส่วนเงินที่ได้ เรายกให้การกุศลทั้งหมดโดยไม่หักค่าใช้จ่ายใดๆ ถือเป็นจุดยืนและความตั้งใจของวงมาตั้งแต่ต้น แต่วงของเราไม่มีงบประมาณ จึงต้องหาสปอนเซอร์ ซึ่งมีหลายบริษัทที่ช่วยสนับสนุน แต่ก็ต้องดูด้วยว่าวัตถุประสงค์ของบริษัทมีลักษณะที่คล้ายกับของเรา

ตลอด 1 ปีที่ก่อตั้งวง เราหาเงินได้กว่า 1 .2 ล้านบาท ได้ช่วยเหลือหลายมูลนิธิ ทั้งสร้างศาลานั่งเล่นให้มูลนิธิเด็กที่พุทธมณฑลสาย 4, สร้างห้องน้ำให้โรงเรียนเทศบาลเขาพิทักษ์ที่หัวหิน, ซื้อรถเข็นให้ผู้พิการทั่วประเทศผ่าน WAFCAT (The Wheelchairs and Friendship Center of Asia, Thailand), ซื้ออุปกรณ์ออกกำลังกายให้โรงเรียนราชานุกูล

แต่ครั้งที่พิเศษคงเป็นเมื่อปลายปีที่แล้ว เราจัดกิจกรรม ‘Make a Change Day’ ที่สวนรถไฟให้เด็กๆ ที่มีภาวะบกพร่องทางสมองจากทั่วกรุงเทพฯ เริ่มจากพาไปเดินเล่นรอบสวนรถไฟ เลี้ยงอาหารเที่ยง แล้วฟังเพลง วันนั้นผมเชิญวง ‘ วีทรีโอ’ มาร่วมแจมด้วย เราเล่นกันหลายเพลง สนุกมาก พอถึงเพลงที่มีจังหวะแทงโก้ น้องๆ ถึงกับลุกขึ้นเต้นตาม เล่นไปสักพักฝนตก แต่น้องๆ เตรียมพร้อมมาก มีเสื้อกันฝนทุกคน เขาจึงใส่เสื้อแล้วเต้นต่ออย่างสนุกสนาน

ผมรู้มาว่าเด็กที่เป็นออทิสติกมีความบกพร่องเรื่องการรับรู้ความรู้สึก แต่เมื่อเห็นแววตาของพวกเขาวันนั้น ผมมั่นใจว่า ทุกคนมีความสุขมาก

นอกจากดนตรีจะเป็นภาษาสากล ยังเป็นความสุขสากลด้วย